قرآن كلًا « لهوالحديث » و هرگونه لهوى را به‌شدّت حرام دانسته و چنان‌كه واجبات اسلامى و محرماتش حتمى است ، ميل به انجام واجب و ترك حرام هم به عنوان پاسدار اين دو نيز واجب است ، كه اگر كارى اين دو ميل را وارونه كند ، و از انجام واجب و يا ترك حرام جلوگيرى نمايد ، و يا سستى در فعل واجب و ترك حرام ايجاد كند ، به‌عنوان « لهو » حرام است ، و هرگونه ساز ، رقص ، خوانندگى ، قماربازى و مانند اينها كه « لهو » باشند حرام ، و اگرنه حلال‌اند ، چنان‌كه در صورت شك و ترديد نيز محكوم به حرمت نمىباشند ، و در اين‌ميان بُرد و باختِ مالى نقشِ اصلى ندارد بلكه بر حرمتِ « لهو » به‌عنوان « اكْلِ بِباطِلْ » و مفت‌خوارى مىافزايد ، كه باطل در باطل خواهد بود ، و آيه‌ى « مَيْسِرْ » با صرفنظر از بُرد و باخت ، اصالت را به « لهو » داده ، كه به آسانى انسان را از خدا و اعمال يا افكار يا علوم و يا عقايد خداخواه دور مىگرداند . « إنّما يُريدُالشَّيْطانُ أنْ يُوقِعَ بَيْنَكُم‌ُالْعَداوَةَ وَالْبَغْضاءَ فِىالْخَمْرِ والْمَيْسِرِ وَ يَصُدَّكُمْ عَنْ ذِكْرِاللَّهِ وَ عَن‌ِالصَّلاةِ فَهَلْ أنْتُمْ مُنْتَهُونَ » « 1 » كه دو پيامدِ نخست بشرى است ، كه دشمنى و ستيز ميان شراب‌خواران و ديگران ، و نيز ميان صاحبان « ميسر » و قماربازان ايجاد مىكند ، و دو پيامد ديگرش بدتر است زيرا : شما را از ياد خدا و نماز بازمىدارد ، و آيا « ميسر » ى مانند شطرنج چنان نيست ؟ ! اصولًا لفظِ « قِمار » هرگز در قرآن به ميان نيامده ، بلكه دهها بار « لهو » حتى به‌وسيله اموال و اولاد ، تا چه رسد به مانندِ قمار ، رقص ، موسيقى

--> ( 1 ) - سوره‌ى مائده ، آيه‌ى 91 .